අවසානය

ලිපි ලේඛණ වලින් සොරකම් කරන්නේ ශරීර ප්‍රමාණයෙන් කුඩා අය බව සමීක්ෂණයකින් හෙළිවී තිබේ. හරි නේන්නම්...
ඔන්න ආයතන ප්‍රධානීන්ට පොඩි ඉඟියක්..
ගිණුම් අංශයේ (විශේෂයෙන්) සේවකයෙක් හැමදාම , නොවරදවා සේවයට එයි නම්.. ඔහු ගැන සැළකිලිමත්වන්න. ඔහු හැමදාම වැඩට එන්නේ රාජකාරියට ඇති ලැදිකම නිසා නොව, ඔහු කළ වංචාව මාට්ටු වී ඇද්ද , මාට්ටු වෙන්නට ආසන්න නම් තවත් එය වසං කරන්නේ කොහොමද කියලාත් දැන ගැනීමටය.
මගේ ආයතනයේ අභ්‍යන්තර පරීක්ෂාව කියා එකක් තිබුණේම නැත. ඔන්න දන්නේ නැති අයට දැන ගන්න මම කියන්නම් මොකද්ද මේ අභ්‍යන්තර පරීක්ෂාව කියන්නේ කියල.
අඩුම ගණනේ දෙදෙනෙකුගේවත් එකතුවෙන් මිස වංචාවක් කළ නොහැකි වන සේ වැඩ බෙදා හැරීම අභ්‍යන්තර පරීක්ෂාවයි.
මගේ ආයතනයේ මුදල් පොත බැලන්ස් කළේද , චෙක් ලිව්වේද, පසුව බැංකු සැසඳුම කළේද මා විසින්මය. ඒ සේවකයන්ගේ හිගකම නිසාය. 
මට තිබුණේ ඉතා අහිංසක ළපටි මුහුණකි. ලොක්කා කීයටවත් හිතුවේ නැහැ මා මේවගේ දෙයක් කරාවිය කියල.
මම හැමදාම වැඩට ගියා. කරන ලද වංචාවන් වසන් කිරීමට අවශ්‍ය හැම ලියවිල්ලක්ම විනාශ කලා. ඒත් එක කෙස් ගහක් ඉතිරි උනා. මට නොදැනීම. ඔඩිට්ලට ඒ කෙස් ගහ කොස් ගහක් උනා.
මා අත් අඩංගුවට ගැනුණා. හැමෝම බලා සිටියදී දෑතට මාංචු දමා මා රැගෙන ගියා.
"මිනිහ අහිංසකයෙක්. හිරිහැර කරන්න එපා" ලොක්ක අවසන් වරටත් නිලධාරීන් ගෙන් ඉල්ලා සිටියා.
මගේ බිරිඳ විලි ලජ්ජාවෙන් සහ අධික කෝපයෙන් ඇගේ පියාත් සමඟ පොලිසියට ආවා. ඇගේ පියා- මගේ මාමණ්ඩි ටිකක් කෙරුම්කාරයෙක්.
බරපතල වැඩ ඇතිව වසර 6 කට හිරේ යන්න සුදුසුකම් ලත් මට , මගේ පෙර වැරදි කිසිවක් නොතිබුණු නිසාත් ,මාමණ්ඩිය නිසාත්  දඬුවම වසර 5 කට අත්හිටවූ සිර දඬුවමක් බවට පත් කර ගැනීමට හැකි උනා. හෙවත් වසර 5 කට ඇඟ බැන්දා.
කාලය ඉතා දරුණු ලෙස මට රිද්දවමින් ඉතා සෙමින් ගලා ගියා.
" තමුසෙ මගෙ ලස්සන හෙව්වා නේද ? මම දැන ගෙන හිටියේ තමුසේ කවුද කියල . මහ ජරා පවුලක්. තමුසෙගෙ අම්මගෙ වගත් අපි දන්නවා.. ගොන් තකතීරුවා"
මට කිසිවක් කළ නොහැක. මගේ ඇඟ බැඳ ඇත. ඇරත් ඇය කියන්නේ ඇත්තය.
" තමුසෙ.." එහෙමයි මගේ දුවත් මට කතා කලේ. තමුසෙ තාත්ත කෙනෙක්ද? මගේ කසාදෙත් නැති උනා. අපි ප්ලෑන් කරල තිබුණෙ බැඳල රට යන්න.  දැන් සේරම ඉවරයි. තමුසෙ යනව යන්න මේ ගෙදරින්. නැත්නම් බෙල්ලෙ වැල දාගන්නව.."

මම ශ්‍රියාන්. ශ්‍රියාන් මුඩගල්ල. අවිවාහකයි. විවාහයක් කර ගැනීමට අවශ්‍ය කරන සුදුසුකම් හැම එකක්ම මට ඇත. ඒත් මම බයයි. මරණය පෙනි පෙනී ලෙඩ ඇඳේ සිටින පද්මසිරි අන්කල්ගේ ජීවිත කතාව ඇහුවම මට හරි බයයි.
දිග කාලයකට පස්සෙ මම රෝහලට ගියා. එකම පැත්තට දිගු වෙලාවක් ඉඳීම නිසා එයාගෙ පිට වණ වෙලා. තුවාල පිරිසිදු කර දම් පාට බෙහෙතක් ගල්වා තිබුනා. එයා එක් ඇලයකට හැරී ඇඳේ වැතිරී සිටියා. එක් අතක්.. ඔවු.. වම් අත පහලට එල්ලා වැටුනා. එහි තිබුණේ ඇට ටික විතරයි. ඇස් දෙක විවෘතව එල්ලයක් නැති තැනකට එල්ල වී තිබුණා.
" අන්කල්.."
පද්මසිරි අන්කල්ගේ ඇස්වල කඳුළු. වල ගැහුණු කම්මුල් දිගේ රූරා ඇවිත් අපිරිසිදු කොට්ටය තෙත් කළා.
" අද මගේ ලොකු දුව බඳිනවා.."
එයාලට මතක තියෙන්නේ මගෙන් වුනු වැරදි විතරයි. මං කළ හොඳ දේවල් එකක්වත් මතක නැහැ. මම එයාලට කළ හොඳයි , නරකයි තරාදියක දාල වැඩි කොයි පැත්තද කියල බැලුවා.
නෑ.. ඒවා තාත්ත කෙනෙක් කරන්න ඕන ඒවා. යුතුකම්. වගකීම්. ළමයින්ට පෝෂණය ලබා දෙන එක, ලෙඩ උනාම නිදිමරන එක, ඉස්කෝළෙ ළඟ රස්තියාදු වෙන එක..
ඒව තරාදියට දාන්න බැහැ. මොකද එයාල මේ ලෝකෙට ආවෙ එයාලගෙ උවමණාවට නොවේ. තරාදියේ නරක පැත්ත ගොඩාක් පහලට ඇදුනා.  ඒක ආයෙ හරවන්න බැහැ.
මම ශ්‍රියාන්. මටත් ඇඬුම් යන්න ආවා. මම හිත තද කර ගෙන ඉතිරි ටිකත් අහගෙන හිටියා. මට හිතෙන්නේ තව ටිකයි.

" මම වෙන දවසක් එන්නම්.."
" පුතා.. පුළුවන් නම් යෝගට් එකක් අරන් එන්න.."
මට බැංකුවෙන් උසස්වීමකුත් එක්ක මාරුවක් ලැබුණා.
පද්මසිරි අන්කල් මගේ ළඟ නෑයෙක් නෙවි. ඒ දුරස්කමත් , රැකියාවේ බරපතලකමත් නිසා මට පද්මසිරි අන්කල් බලන්න එන්න බැරි උනා. කොහොම හරි මාස 4 කට විතර පස්සෙ මට එයා බලන්න යන්න ඉඩක් ලැබුණා.
ඒත් නොම්මර 24 ඇඳේ හිටියේ වෙනත් ලෙඩෙක්.
" මිසී .. මේ ඇඳේ කලින් හිටි ලෙඩා කෝ ? අත්තනායක. පද්මසිරි අත්තනායක?"
" ආ.. එයා නැති උනානෙ.. " මිසී අහක බලා ගෙනම උත්තර දුන්නා. මම යෝගට් එක නොම්මර 23 ඇඳේ හිටපු ලෙඩාට දුන්නා.

කවුරුවත් හොයා ගන්න බැරි උනා. දීල තිබුණු ඇඩ්‍රස් වලට ටෙලිග්‍රෑම් යැව්වා. ටෙලිෆෝන් කලා. කවරුවත්  ආවෙ නැහැ මිනිය භාර ගන්න. මාස 3 කට පස්සෙ ආණ්ඩුව ගානෙ වල දැම්ම... ඔයාගෙ නෑයෙක්ද?
මම කනත්තට ගියා. අළුත්- බාගෙට අළුත්-පරණම පරණ මිනී වලවල් ගොඩක්. සමහර ඒවා මත අළුත්.. මේ දැන් තියාපු මල්. සමහර ඒවා උඩ මැළවුනු මල්. මල් නැති කොත් කරන ලද පස් ගොඩැලි කීපයකුත් ඒ අතර. එවායින් එකක් පද්මසිරි අන්කල්ගෙ වෙන්න පුළුවන්.
උණුසුම්  සුළං රැල්ලක් හමා ගෙන ගියා. අපි බෞද්ධ. කෙනෙක් මැරුනාම අඬනව, විලාප දෙනව. ඒ අපේ හැටි. ගුණ කතා. ශෝකප්‍රකාශ- හත් දවසෙ දානෙ- තුන් මාසෙ දානෙ මේ කිසි දෙයක් අත්තනායක  මුදියන්සේලාගේ පද්මසිරි අත්තනායකට නැහැ.

මම ඉබේ හැදුනු දාස්පෙතියා මල් ගොන්නකින් ටිකක් කඩා ගෙන පාලු වලක් සැරසුවා.
ජීවිතේ කවදාවත් ආදරයක් නොලත් ඒ අසරණයාගේ ආත්මයට ඒ මල් සුවඳ දැනුනාවේ..

අවසානයි. කියවූ ඔබ සැමට ස්තූතියි

මම ශ්‍රියාන් මුඩගල්ල.

ගමනක අවසානය

සැවෝයි එකට ලේඩි චැටලී'ස් ලවර් චිත්‍රපටය ඇවිල්ලා. සිනමාහල් කාරයෝ කරන්නේ දුවන්නේ නැති කසිකබල් ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපටවල ප්‍රචාරක පෝස්ටර් වල "වැඩිහිටියන්ට පමණයි" එහෙම නැත්නම් "වැඩිහිටියන්ට වඩාත් සුදුසුයි" කියල ආකර්ශනීය කොටසක් එකතු කරනව. ඒත් මේක නම් එහෙම එකක් නෙවිය.. මම ඕකේ නවල් එක කියවලා තියෙනවාය කියා බොරු සෝබන ඩග්ලස්කාරයා කියනවා මම අහගෙන. එය අගය කළ යුතු නිර්මාණයක් බවත් ඔහු කීවා. ඉංගීසි නවකතාවක් කියවා තේරුම් ගැනීමට තරම් ඉංග්‍රීසි දැනුමක් මට නොවීය.
ෂෝ එක පටන් ගන්නේ හවස 3.30 ටය. බබාට සනීප නෑ කියල වරුවක් නිවාඩු දැමූ මම 1.30 වන විටත් එකතුවෙමින් තිබූ පෝලිමට එකතු උනා. ගාලු පාර අයිනේ සරම්කාරයෝ පෝලිමේ ලේඩි චැටලියර් බලන්න. උන්ට ඉංග්‍රීසි තේරෙන එකක්යැ.
ෂෝ එක පැය එක හමාරයි. පැය දෙකක් පෝලිමෙත් ඉඳල බැලුවත් ඒකෙ ඇති රෙද්දක් නෑ. චැටලියර් ආර්යාවගේ සේවකයා ඇයත් එක්ක බුදියල, ඒකෙ සතුටට පින්න තැවරුනු රෝස මලක් ඇගේ මයිල් බූසියෙ ගහනව, මම ඔයිට වඩා කොච්චර ලස්සන දේවල් දැකල තියෙනවද ? හැබැහින්. දෑස් ඉස්සරහ.

ප්‍රංශ රසය මං වගේම තවත් අසහනකාරයන් රැසක්ම කියවල තියෙන හැඩයි. ඊ ළඟට සැවෝයි එකට ආවේ french lieutenant's woman කියන එක. french කියන එකයි , woman කියන එකයි මා වාගේ ලෙඩ්ඩුන්ට ගැල්වනයිස් කළ වචන. ඒකත් බැලුවා කියමුකෝ. ගැලරියේ හිටපු උන් තිත්ත කුණුහරුපෙන් අම්මලාට බැණ බැණ යන්න ගියා. හිතේ අමාරුවටත් එක්ක වැල්ලවත්තේ කෝච්චි පාලම උඩට ගිහින් සංචාරක හෝටලය පිටුපස මුහුදු වෙරළේ කෑලි දෙකේ සුදු පාට නාන ඇඳුමක් ඇඳන් වැතිරී හිටිය සුද්දි දිහා ඇති වෙන තුරු බලන් හිටියා.  මට හරිම කලකිරීමක් දැනුනේ. හරියට ප්ලේබෝයි සඟරාවක හෙලුවෙන් ඉන්න ගෑනු රූපයක් දිහා බලා ගෙන අතේ ගහල ඉවර උනාම "චිඃ විතරක්" කියල එන හැඟීම වගේ එකක් දැනුනා.

මම තව හොරකම් කලා. එහෙම හොරකම් කල සල්ලි වලින් වීඩියෝ ප්ලේයර් එකක් ගත්තා. රුපියල් 250 ක් තැන්පත් කරල වීඩියෝ රෙන්ට් කරන තැනක සාමාජිකත්වයක් ගත්තා.  එදා එකක් අරන් ගිහින් වයිෆ් නිදා ගත්තට පස්සෙ හොරෙන් හොරෙන් ඒක බැලුවා. පසුවදා නිවාඩු දාලත් බැලුවා.  කැසට් එක එච්චර හොඳ නෑ. මා වාගේම අසහනකාරයන් නිතරම බලල ඒක ඉරි යනවා. 
පොඩි උන් දෙන්නගෙ කිරි ඉවරයි. වයිෆ්ගෙන් ඉල්ලන්නත් බෑ. කඩේ ණය පොතත් එන්න එන්නම ලොකු වෙනවා.. පඩි හම්බවෙන්න තව දවස් 10ක්ම තියෙනවා.
වීඩියෝ ප්ලේස් එකට ගිහින් මෙම්බර්ශිප් එක කැන්සල් කරල අර තැන්පතුව ආපහු අරන් පොඩි උන්ට කිරියි තව කෑම ජාතියි ගත්තා. මුන්ට තේරෙනව නම් මට තාත්ත කියන එකකුත් නෑ.

මොනව කරන්නද ? මාත් මනුස්සයෙක්. පොඩි කාලෙ රෝද තුනේ බයිසිකලයක්වත් , ඉලංදාරි කාලේ රෝද දෙකේ බයිසිකලයක්වත් අඩු තරමේ නිදා ගන්න වෙනම කාමරයක්වත් මට තිබුණේ නැහැ.
වයස අවුරුදු පහේ ඉඳලම දූෂණය වූ මනසක් ඇති මගෙන් හොඳ තාත්තා කෙනෙකුගේ ප්‍රතිරූපයක් බලාපොරොත්තු වෙන්න පුළුවන්ද ?

(අ)සම්පූර්ණ

මගේ උස අඩි 5 කි. ශරීරය කෙට්ටුය. පෙනුමෙන් කුඩාය. මුහුණේ රැවුලක් නැත. පපුවේ මවිල් නැත. මා කිසි තැනක කැපී පෙනෙන්නේ නැත. මා කාටවත් මතක හිටින චරිතයක් නොවේය. මා කිසිවෙකුටත් වරදක් කර නැතත් කිසිවෙක් මගේ හොඳක් නොදකී.
"හොඳ මිනිසුන් ගණන් ගැනීමකදී යමෙකුගේ නම සඳහන් නොවේද , ඔහුගේ මව ආත්ම ගණනාවක් වඳ ස්ත්‍රියක් වන්නේය"
මෙය සමහර විට බයිබලයේ එන කතාවකි. කතාව ඇත්තය. හැම වරදකටම හේතුව මගේ අම්මාය.
මා උපන් විගස මරා දැම්මා නම් මෙවන් අසම්පූර්ණ මිනිසෙක් ලොවට හිමි නොවන්නට ඉඩ තිබුණාය.
දෙමළෙක් උනත් ගිණුම් අංශයේ තවත් ලිපිකරුවෙක් වන ශිවාට මට වඩා පිළිගැනීමක් ඇත. ඔහු විහිළු කතා කීමේ දක්ෂයෙකි. කැඩිච්චි සිංහළෙන් ඌ කියන කතා වලට කට්ටිය බඩවල් අල්ලා ගෙන සිනාසෙයි. ඌ කියන විහිළුකතා-වල්කතා බොහොමයක් මා දන්නා ඒවා නමුත් ඒවා රසවත් විදියට ඉදිරිපත් කිරීමට හැකියාවක් මට නැත. මට සින්දුවක් තාලෙට  කියන්නට බැරිය. ට්‍රිප් එකක් යනකොට මට ඩ්‍රයිවර් ළඟ අසුන දෙන මගේ මිත්‍රයෝ රතයේ පසු පසට යයි. කන්ට-බොන්ට- ඇතිල්ලෙන්ට ඇත්තේ පිටුපසය. උන්ගේ සමාගමයට මා වැද්දා නොගනී. මට බොන්නටත් බැරිය. ඒ තියා සිගරට් එකක්වත් ස්ටයිල් එකට බීමට නොදනී. අනික් උන් බී, කරපු-කියපු විකාර ගැන පසුව උදම් අනයි. මට එවන් අත්දැකීම් නැත.
සුදු වේවැලක් ගත් මිනිසෙක් පාරේ යයි. අන්ධයෙකි. මට  දෑස් ඇත. ඒ මිනිසාට වඩා මා සම්පූර්ණය. මට වඩා අජූත උන් කසාද බැඳ ගෙන පවුල්-පන්සල් වී සතුටින් කල් ගත කරයි. මා උන්ට වඩා කඩවසම්ය. පදික වේදිකාවේ හිඟමන් යදින අපිරිසුදු මිනිසාට වඩා මගේ පෙනුම හොඳය. මට රැකියාවක් තිබේ. ඉන්නට ගෙයක් දොරක් තිබේ. කවදා හරි විශ්‍රාම වැටුපක්ද හිමිවේ. මා ඒ අතින්ද සම්පූර්ණය. මම එහෙම හිතා සිත හදා ගනිමි.

බලාපොරොත්තු නැති දවසක තාත්තා මනි ඕඩරයක් සමඟ ලිපියක් එවා තිබිණි. ඔහු හමුවන ලෙස ඉල්ලා ඇත. තාත්තා ගැන මට දුක සිතේ.
තාත්තා විශ්‍රාම ගොස්ය. එකම තැන දිගු කලක් සේවය කල  ඔහුට කාර්යාලයේ මිතුරු සේවකයන් යම් මුදලක් එකතුකර දී ඇත. තාත්තා මා රෙදි සාප්පුවකට ගෙන ගොස් කමිසයක් හා කළිසම් රෙද්දක් අරන් දුනි. පසුව මුස්ලිම් හෝටලයට ගොස් කෑමට ඉඳි ආප්ප අරන් දුනි. ඉඳි ආප්පයි-පරිප්පුයි. කෑවාට පසු ෆෘට් සැලඩ් ලැබුණේ නැත. තාත්තා මා කන අයුරු බලා සිටියා මිස කෑවේ නැත.
"පුතා.. මට යන්ට තැනක් නෑ. යාළුවො දුන්නු සල්ලි ටිකක් තියෙනවා. පෙන්ෂන් එක ලැබෙන තුරු ඒක පිරිමහ ගන්න පුළුවන්. මට පුතාලගේ ගෙදරට එන්න පුළුවන්ද.. අපි ගේ හදමු. මට ලොකු ගාණක් ලැබෙයි"
මගේ පපුව හෝස් ගා දැවී යන්නට විය.
අම්මා කැමැත්තක් හෝ අකමැත්තක් නැතුවම තාත්තා පිළිගත්තාය. පුළුවන්දාට බැරි දෙයක් නැත. බැරිදාට පුළුවන් දෙයක් නැත. මුදල් නෝට්ටු දුටු විට මැටියෙන් හැදූ බුදුන්ද සිනාසේ.
ලලිතා ගැබ් ගෙන ඇත. එයා කියන්නේ මගෙන් කියලාය. එහෙම වන්නට බැරිය. යන්ට ඉස්සෙල්ලා එළියට ගත්තා මට හොඳටම මතකය.
" දැන් කරන්න දෙයක් නෑ මට ගෙදරට මූණ දෙන්න බෑ. මොනවා හරි කරන්න ඕන. මට මේක තියාගන්න බෑ..වැල්ලවත්තේ දොස්තර කෙනෙක් ඉන්නවා. මිනිහා හාරදාහක් ගන්නවා"
හාරදාහක් තියා මා ළඟ එක සීයක්වත් නැත.
මා නිතරම කෙටි පිළිතුරු සොයන්නෙකි.
කාර්යාලයේ චෙක්පත් අස්සන් කරන්නේ ලොක්කා සහ ප්‍රධාන ලිපිකරුය. වසර ගණනාවක් ලද පරිචයෙන් උන් දෙන්නාගේම අස්සන් මට පුරුදුය.
චෙක් පොතකින් එකක් ඉරා ගෙන රුපියල් පන්දාකට වෙනත් කාගේද නමකට චෙක් එකක් ලියා අස්සන් කර පිටුපස , ලබන්නාගේ අස්සනද ලොක්කාගෙ අස්සනින්ම සහතික කර ගත් විට බැංකුවෙන් හැඳුනුම්පත් නොඉල්ලන බව පුරුද්දෙන් දනිමි.

මර්තේලිස් කොන්ත්‍රාත් බාස්ට වෙස්පා වර්ගයේ ස්කූටර් එකක් ඇත. දිනක් මා දුටුවේ මර්තේලිස්කාරයා ලලිතා පිටුපසින් නංවා ගෙන යන ආකාරයයි. දරුවා උගේ වෙන්න බැරිද? මං වගේ ගොන් හරකෙක්.

අතෘප්ති

කුඹුක්ගහ ළඟ පිං ළිඳෙන් නාන ගෑණු දිහා මා ඕනෑ තරම් බලා සිට ඇත. උන් කුණු උලන්නේ විලාසිතාවකටය. පිරිමියෙක් අසල ගැවසේ නම් ටිකක් වැඩියෙන් ඇඟ ඇර පෙන්වනවා යයි මට සිතේ. අම්මාගේ මිතුරියන් වූ පද්මිණීගේද , නන්දනීගේද සුදු තන් මා දැක ඇත. ඒවා විශාලය. සැපට හැදුනු වට්ටක්කා ගෙඩි මෙන්ය. උන් වැටකොලු කොසු වලින්ද  තුවා කැබලි වලින්ද දස වද දෙමින් තන් වල කුණු අරී. ලොකු අම්මාගේ දුව වූ රම්‍යාට තිබුනේ කුඩා තන් දෙකකි.
ලොකු තන් වලට මා කැමති නැත. ඒවා දෙස බලන්නට දුක හිතෙනවාය. ඒ මක් නිසාද යත් , උන් වයසට යන විට ඒවා නිකම් අල ගෝණි මෙන් එල්ලා වැටෙන බව දන්නා නිසාය.
" සින්න මරම් - පෙරිය පලම්" යයි දිනක් මට පිටුපසින් සිටි ද්‍රවිඩ ජාතික ලිපිකරුවා කීවේය. මම ඔහුගෙන් එහි තේරුම ඇසීමි. " මචාං ඒ කියන්නේ  පොඩි ගස්- ලොකු ගෙඩි"
එහෙම කියන්නට හේතුව: 
ස්තාන මාරුවක් ලබා අප කාර්යාලයට ආ යතුරු ලියන්නිය  ලලිතාය. ඇයට කෙට්ටු ශරීරයක් තිබූ නමුත් විශාල තන් දෙකක් විය. සමහරවිට ඇය පොඩි සයිස් බ්‍රා එකක් අඳිනවා විය හැක.
මේ වන විට විවිධ ගැහැණුන් ආසක්ත කර ගන්නා  විවිධ ආකාරයන් මම හදාරා සිටියෙමි. සමහර ගැහැණුන් උන්ගේ ඇඳුම් වර්ණනා කරනවාට  කැමතිය. සමහරුන් උන්ගේ රූපය වර්ණනා කරනවාට - වයස නොපෙනෙන බව කියනවාට කැමතිය. තවත් සමහරුන් උන්ගේ දුක් අඳෝනාවන් අසා සිටින පිරිමින්ට කැමතිය. සමහරු සල්ලි වලට , තෑගි බෝග වලට නම්මා ගත හැකිය.
විවිධ බනිස් වර්ග කෑමට විවිධ කෙසෙල් ගෙඩි ඇත.
"ඔයා ආවෙ රැකියා බැංකුවෙන්ද?"
" පිස්සුද? මගෙ සර්විස් එක අවුරුදු 15 ක්. (ඇය මට වඩා අවුරුදු 10 ක් පමණ වැඩුමල්ය)
" ආනේ .. මං හිතුවේ පොඩි කෙල්ලක් කියලා"
ලලිතා උඩු ඇන්දේ නල දත පෙනෙන්නට සිනාසුනාය.
මා  දැමූ දැලේ ඇය පැටලුනාය. ඊ ළඟට මා කල යුත්තේ මගේ අසාර්තක විවාහ ජීවිතය ගැන ඇයට කොඳුරන එකයි.
" හාපෝ.. කතා කරල වැඩක් නෑ. මුලදි නම් හොඳයි. ඒත් දැන් නම් නිකම් මළමිනියක්  වගේ.. කිසි පිරිසිදුකමකුත් නෑ" විවාහකයෙකුට තම බිරිඳ හැර අන් හැම ගැහැණියක්ම සුරඟනකි.
"ඔයාට ලැබෙන්න තිබුනේ මං වගේ කෙල්ලක්" වැනි බැල්මකින් ලලිතා මට සංග්‍රහ කලාය.
අපේ දිවා ආහාර විවේකය පැයකි. ඉක්මණින් කෑම කන අපි මේස පුටු ලං කරගෙන කාඩ් ක්‍රීඩාවේ යෙදුනෙමු. ලිපිකරුවන් වැනි අයට දවල් 12.30 වන විට බඩගිනි හැදුනත් විධායක නිලධාරින් වගේ උසස් අයට බඩගිනි එන්නේ 2.00 ට පසුවය. දිවා ආහාරයට එළියට යන ලොක්කා ආපසු එනතුරු අපි කාඩ් ගැසුවෙමු. බොහෝ විට පාර්ට්නර්ස්ලා වුනේ අප දෙදෙනාය. ඔවු ලලිතාත් මාත්ය. මේසය යටින් කකුල් දමා කාටවත් නොදැනෙන්නටට ඇයගේ කකුල් පිරිමැදීමේ උපක්‍රමය කාඩ් සෙල්ලමෙන් දිනීමට යොදා ගතිමු.
දවස පුරාම යතුරු ලියනයට ඔරවා ගෙන යතුරු කොටන ලලිතා එයාගේම අත් අකුරින් ලියන ලද කෙටි ලිපියක් මට දුනි.
-සෙනසුරාදා වැඩ. OT. ඔයාටත් පුළුවන් නම් වැඩක් දාගන්න. හොඳ ෆිල්ම් එකක් ඇවිල්ල තියේවා.. අපි ඒක බලන්න යමු-
එම කෙටි ලිපිය වචන දස දහසක් සඟවා ගත් සෙල් ලිපියක් වැන්න.
කාර්යාලයේ නව ගොඩනැගිල්ල සෑදීමට ටෙන්ඩර් කැඳවා තිබුණි. ටෙන්ඩරය ගියේ පළපුරුදු කොන්ත්‍රාත් කරුවෙකු වූ මර්තේලිස් පෙරේරාටය. ඔහු අවිවාහක, එහෙත් බඳින වයස පහු කළ මනමාලයෙකි. ඔහුගේ කටේ රත්තරං දතකි. නිතර ගිණුම් අංශයට එන ඔහුට ලලිතා ජෝඩු කර විහිළු කළෙමු. ඒ දිනවල ලලිතලාගේ නිවසත් අළුත්වැඩියා කරන කාලයයි. කාර්යාලයට ගෙනෙන ගඩොල් සිමෙන්ති වැනි ද්‍රව්‍ය ගණන් කර භාර ගත්තේ මවිසින්.. වෙනත් කෙනෙක් නැති නිසාය. ඒවා නිසි පරිදි භාර ගත් බවට මා අස්සන් යෙදූ නමුත් ලොරියෙන් භාගයක්ම ගියේ ලලිතලාගේ ගෙවල් පැත්තටය. 
ආදරය කියන්නේ එවන් බලගතු දෙයකි.

රාජකාරි කටයුත්තකට යැයි සති අන්තයේ ටිකක් ඈතට යාමට ඉඩක් ලදිමි. ලලිතාද ඒ රාජකාරි ගමනට එකතු විය.
අප එකට නෑවෙමු. ඇගේ සිරුර මගේ විය. මගේ සිරුර මගේ විය. අපට සැඟවීමට කිසි දෙයක් නැත. හොරෙන් කන කෑම ගොඩාක් රසයිලුනේ..
"ඔයා බැඳල නැතුව කොහොමද මේව දන්නේ?" මං ඇහුවේ නොහොබිනා ගොන් ප්‍රශ්නයකි. ඇය එය මුව තුලට ගත්තාය. මම ආසා කරනම දේ.
"කට ඇතුලට යාවි."
ඇය දිව මත තිබූ උකු කිරි මට පෙන්නා සැනෙකින් ගිල දැමුවාය. මට ඇය ගැන දුකක් මිශ්‍ර විශාල ආදරයක් ඇති විය.
'මොන රසද?"
"කහට රහයි.. ඒත් මං ආසයි"

ගෑණියෙක් වෙන්න ඇත්නම්....

සාමාන්‍ය පෙළදී මට ජ්‍යාමිතිය, ග්‍රීක් මෙන් විය. මෙලෝ හසරක් නොතේරේ. මගේ ඉටු දෙවියා වූයේ පන්සලේ නතර වී සිටි විශ්වවිද්‍යාල සිසුවෙකු වූ ඉන්ද්‍රසේනය.
සෙනසුරාදා සවස් කාලයේ ඉන්ද්‍රසේන මට ජ්‍යාමිතිය කියා දුනි. ඔහුගේ ඉගැන්වීමේ දක්ෂතාවය නිසාම මගේ ප්‍රියතම විෂය ජ්‍යාමිතිය බවට පත්විය.
ඉන්ද්‍රසේන දිනක් පාඩම හමාර වී , ධර්මශාලාවේ මුල්ලකදී මගේ හිස සිප ගත්තේය. මට කිසිම දෙයක් හිතා ගත නොහැකිවිය.
ඊට මාසයකට පමණ පසු පන්සල් ගිය වෙලාවක ධම්මකිත්ති හාමුදුරුවන්ගේ කාමරයේදී මා ඇඳ මත පෙරලා ගෙන මුහුණ සිඹින්නට වෑයම් කළේය. ධම්මකිත්ති හාමුදුරුවන් වහන්සේද කාමරයේ වැඩ සිටි සේක.
"මම ගෙදර ගිහින් අම්මට කියනවා" කියමින්  ඉන්ද්‍රසේනයා පෙරළා ගෙන නැගී සිටියෙන් ඔහුට ඉන් එහාට යමක් කර කියා ගන්නට බැරිවිය. ඔහුගේ පිරිමි අවයවය යකඩයක් මෙන්  මගේ ශරීරයේ ගෑවුනා මතකය.

මගේ විවාහයට කාර්යාලයේ මිතුරන්ට කාඩ් දෙන්ට ගිය වෙලාවේ එකෙක් අසා සිටියේ මගේ "වයිෆ්" වෙන්න යන එක්කෙනා තාම ඉස්කෝලේ යනවාද කියාය. මේ කරුණු එකිනෙක ගලපා බලන කල, පිරිමියෙකු සතු ලක්ෂණ මා තුල නොවූ බව මට විශ්වාසය.
"විවාහ" නිවාඩුවෙන් පසු වැඩට ගිය මුල්ම දිනයේදී මගේ ෆොටෝ ඇල්බමයද ගෙන ගියෙමි. එහි පින්තූර දුටු මාලිනී කීවේ " අනේ හරියට පොඩි උන් දෙන්නෙක් බැඳල වගේ " කියාය. ඒ කතාව ඉහත කී කරුණු සනාත කරන්නක් විය.
මගේ බිරිඳ රැකියාවක් කළාය. ඒ නිවසට කිට්ටුව බැවින් ඈ මට පෙර ගෙදර එයි. මා ගෙදරට ගොඩ වන්නේ අපායට යනවා වගේ හැඟීමකිනි. සිකුරාදා රාත්‍රිය අපි "යමක්-කමක්" කරන රාත්‍රියයි. ඒ පසුදාට දහවල් වෙනතුරු නිදා ගත හැකි නිසාය. විවිධ හේතු වලට නිතරම ඇයත් සමඟ අමනාප වුවත් සිකුරාදා සවස නම් ඇයත් සමඟ පැටලෙන්නට නොදී හිත නිදහස් ව තබා ගැනීමට අමතක නොකළෙමි.
ඉස්සරහ කාමරේයේද , සාලයේද, කුස්සියේද , ලයිට් නිවා දමා මිදුලේද මට ඈ හා එක්වීමට  අවශ්‍ය විය.
අප හෙළුවෙන්ම එළියට ආවා මතකය. "කවුරුවත් දකී.." ඇය කීවාය. ඉතින් මොකද? කවුරුවත් බලන් ඉන්නකොට ආතල් එක වැඩියි.
"ඔයාට පිස්සු"
මගේ අවයව ප්‍රාණවත් නොවේ.  උර්සුලා ඇන්ඩ්‍රස් , රැකල් වෙල්ච් ,බ්‍රිජට් බාඩෝ වැනි හොලිවුඩ් නිළියන්ගේ රූප කාය සිතෙන් මවා ගත් විට යාන්තමට පිබිදීමක් ඇතිවේ.  එහෙත්; අම්මා දිය රෙද්ද මාරු කරන අයුරු , සේන මාමා සමඟ එකට ඉන්නා අයුරු මතකයට ආවිට , ඇය සමඟ එක් වීමට අවශ්‍ය ශක්තිය ලැබේ.
ඇය හද්දා පිටිසර ගෑණියකි. මා නරඹා ඇති "නිල් චිත්‍රපටි" වල ජවනිකා රඟපෑමට ඇයගෙන් කිසි සහායක් නොලැබේ. මගේ පුද්ගලික ජීවිතය අන්ත අසරණ  නීරස එකක් විය.
ඇය සමඟ එක්වූ හැමදාකම , තවත් ටික වෙලාවක් අල්ලා ගෙන සිටිය හැකි නමුත් , එය ඉක්මණින් නිම කළේ , මනසින් ගැහැණියක් හා එක්වීමෙන් වඩාත් සතුටක් ලද හැකි නිසාය.
" අම්මේ චූ බරයි.."
" හා යමු එළියට..මටත් චූ බරයි"
මා මිදුලේ සේපාලිකා වැලට චූ කල අතර , අම්මා ඊට ටිකක් එහායින් බිම වාඩිවී චූ කළාය. කිසි දෙයක් නොපෙනේ.
අම්මා යට සාය පහල සිට ඔසවා සීතලට පොරවා ගත්තාය. අඳුරු ඡායාවක් හැර කිසි දෙයක් නොපෙනේ.
ගැහැණුන් කොච්චර ලස්සනද ? උන්ගේ අඟ පසඟ කෙතරම් ආකර්ශනීයද?
ලබන  ආත්මයේ ජර්මනියේ , ප්‍රංශයේ හෝ ඇමරිකාවේ , මුහුද අද්දර නිවසක , පිරුණු සිරුරක් ඇති ගැහැණියක වී ඉපදෙන්නට ලැබේවා. මගේ ඒකායන ප්‍රාර්තනය එයයි.
එවිට මට බිකිනියක් ඇඳීමට පුළුවන. නිරුවතින් වෙරළ දිගේ ඇවිද ගිය හැකිය. පිරිමින් පිස්සු වැට්ටවීමට පුළුවන.
Image result for nude girl on the beach GIF
මා මානසික රෝගියෙක් බව දැන්වත් ඔබට වැටහෙනවාද?

ලට-පට

මම ශ්‍රියාන්...මා මේ ලියමින් සිටින්නේ පද්මසිරි අන්කල්ගේ කතාවයි. මට ඉදිරි ජීවිතයක් ගැන නොසිතේ. අනාගතයක් ගැන  සිතීමත් බියකරු සිතිවිල්ලකි. අනෙක් හැමෝම කරන්නා වාගේ කසාදයක් කරගෙන, දරු මල්ලන් හදා ගෙන දරු පවුලක් නඩත්තු කිරීමට සිත ඉඩ නොදේ. මුළු ජීවිතයම එකම දුක් ගිනි ගොඩකි. දැන දැනම ඒ ගිනි ගොඩට පනින්නේ ඇයි?
දෙතුන් දවසකින් පද්මසිරි අන්කල් බැලීමට යාමට නොහැකිවිය. 

පද්මසිරි අන්කල් නිදා හුන් ඇඳ හිස්ය. ඇතිරිල්ල මනාව සකස් කර ඇත. කුඩා විදුලි සැරයක් වැදුනාක් මෙන් මොළය හිරි වැටී ගියේය. ඔහුට අළුතින් රුධිරය ලබා දීමට වෙනත් ගොඩනැගිල්ලකට රැගෙන ගොස්ය. ඇඳ අසළ කබඩ් එක මත කුඩා පින්තූර ඇල්බමයකි. යාන්තමට වැඩුණු රවුලක් සහ ඝනකමට වැවුණු කොණ්ඩයක් ඔහුට තිබී ඇත. 
ඔහුගේ කතාවේ ඉතිරිය මෙතැන් සිට...

අනෙක් උන්ට වයස 20 වෙනකොට මූණ පුරා රවුල වැවිලා. තාත්තාටත් හොඳ රැවුලක් තිබිණි. සේන මාමාටද  ඝණ උඩු රැවුලක් විය. මගේ මුහුණේ රැවුල නොවැවෙන්නේ ඇයි. කෙල්ලන් පසු පස යන කාලයේ රැවුල කදිම ආභරණයකි. 

මගේ මගුල්දා උඩරට මුල් ඇඳුම ඇඳීමට ආසාවක් තිබිනි. 
ඉස්සරනම් අපේ කුලවල අයයි, ඔය රිදී රත්තරන් බඩු හදන උන්ටයි විතරයි ඕක අඳින්න අවසර තිවුනේ. දැන් නම් හැම එකාම අඳිනවා. අම්මා කීවාය.
සුදු තුප්පොට්ටියයි රතු තුප්පොට්ටියයි ඇඳල ගත්තාම සිරුරේ කෘශ බව නම මකා දැමිය හැකි වුවද රවුලක් නැතිකමින් නිකම් අන්දරේ වාගේ පෙනේදැයි කුකුසක් වූ නිසා කළිසම් කබා සූට් එකක් තෝරා ගතිමි.
මා විවා වූ දිනය හොඳින් මතකය.  එය කපුවකු මාර්ගයෙන් සිදු වූ යෝජිත විවාහයකි. කපුවා දෙපැත්තට බොරු කියා ඇතත්, හඳහන් හා පොරොන්දම් සියේට අසූවක්ම ගැලපී තිබුණේය. මට අවශ්‍ය වූයේ කොළඹ අවටින් ගෙයක් පමණය. ගමේදී දියාරු වූ ගිය අභිමාණය, පෞරුෂත්වය හා ආත්ම ගරුත්වය නාඳුනන පළාතකට ගොස් නැවත ගොඩ නගා ගැණීමටය.විවාහය යනු ජීවිත කාලය තුලම කෙරෙන රඟපෑමකි.
දෑවද්දට නුගේගොඩින් ගෙයක් ලැබිණි. නුගේගොඩ , නාවල සමන් මාවතේ පිහිටි එම නිවස ඇගේ නමට ලියා තිබිනි. එහෙත් පින්තූරවල සහ චිත්‍රපටවල දැක ඇති ගැහැනුන් මෙන් සිත් ඇද ගන්නා රූ සපුවක් ඇයට නොවීය. මම මගේ අම්මාගේ රූ සපුව සිහියට නගා ගනිමි. මුලදීම විවාහයට අකමැති වීමට බොහෝ ඉඩ-කඩ තිබුණත් ලැබෙන්නට යන විශාල භෞතික සම්පත් මගේ දෑස අන්ධ කළේය.

මම නැවත මගේ මනෝ ලෝකයට යමි.
අම්මා කුඩා , ඉතා කුඩා බිකිනියක් ඇඳ පිහිනුම් තටාකය අසල බංකුවේ වැතිරී සිටියි. ඇගේ හෙළුව වැසී ඇත්තේ යාන්තමටය." ඔයාට පුළුවන්ද මේ ලෝෂන් එක මගේ ගාන්න.?" අම්මා මගෙන් අසයි. 
හුහ්..පුළුවන්ද කියලත් අහනව. මා ඇගේ දෙපයේ කෙණ්ඩා වලින් පටන් ගෙන ඉහළට ඉහළට පිරිමදිමි.
ලද දෙයින් සතුටු වනවා හැරෙන්නට වෙන කළ හැකි දෙයක් නැත. මගේ සිත නොව අත පමණක් අරගත් මනාලියට පැහැපත් සමක් හෝ සිහින් සිරුරක් නොවීය. ගැහැණුන්ගේ ශරීරයේ එළියට නිරාවරණය නොවන පෙදෙස් කෙතරම් සුන්දරදැයි මොහොතකට සිතමි. මට ඇගේ ශරීර ප්‍රමාණය අමතකවිය.
"මොකද මා දිහා සැකෙන් වගේ බලන්නේ? ඔයා හැම තැනම විපරම් කරනවා.. මොකක් හරි අසනීපයක්වත්ද?"
අප මධුසමය ගත කිරීමට තෝරා ගෙන තිබුනේ හබරණ විශාල වනාන්තරයක් මැද වෙන් වෙන් කුටි වශයෙන් තැණුනු හෝටලයකි. අවට විශාල ගස් වල අතු කාමරය වෙතට එබිකම් කරන්නට විය. 
"මේ කැලෑවල මකුළුවො ඉන්න පුළුවන්.. ඔය අතු දිගේ කාමරයට එන්නත් පුළුවන්. ඔයා මකුළුවන්ට බයද ? මම බය නෑ මට වස අප්පිරියයි උන් දැක්කම. ඒකට අපේ අම්ම.. අතින් උනත් අල්ලල දායි. අපිට අපේ අම්මවත් එක්කන් එන්නයි තුබුණේ..."



කතා දෙකක්- ගල් සහ බොරු

කෙල්ලන්ගේ කකුල් වලට කියන්නේ "ගල්" කියලාය. අටවන පන්තියේ සිටියදී මට පිටුපස පේලියේ සිටි, මට වඩා ශරීර ප්‍රමාණයෙන් කුඩා, එහෙත් ඇට්ටර පෙනුමකින් යුතු ප්‍රේමචන්ද්‍ර දිනක් මගෙන් මෙසේ ඇසීය.
"මචං උඹ ගල් කපන්න දන්නවද?"
මම " නෑ" කියා හිස වැනීමි.
කෙල්ලන්ගේ කකුල් සිනිඳුය. සුමටය. සුවපහසුය. ඒවාට ගල් කියන්නේ ඇයිදැයි මා නොදනී. මගේ දෙපාද පිරිසිදුය. කලවා මසින් පිරී ඇත.
ශිෂ්‍යත්ව විභාගයෙන් සමත්ව ගම්පොලින් ආ රණසිංහ විද්‍යාලයේ නේවාසිකාගාරයේ නැවතී සිටියේය. ඔහු හැබෑ දක්ෂයෙකි. ඔහු නැරඹූ චිත්‍රපට සිංහළ-ඉංග්‍රීසි හෝ හින්දි වේවා ඒවායේ කතා අපට කීවේ සිත් ඇද ගන්නා ආකාරයෙනි.
"මචං.. ගිය සතියේ අප්නා දේශ් බැලුවා.. මුම්ටාස්ගෙ රෝස ගල මචා...න්"
රණසිංහ මගේ කකුල් වලටද බැල්ම හෙලුවේය. යන එන ගමන් "ටච්" එකක් දා ගෙන ගියේය. "වැඩිකල් යන්ට ඉස්සෙල්ල මං ඕකට කපනවා" යි ඔහු කියා ඇත. මට මහත් අපහසුතාවයක් දැනේ. මගේ හොඳම යාළුවන් අතරේ පවා මා නිකම්ම නිකම් නිකමෙකු වී ඇත.
කියන්නට ඇත්තේ සේන මාමා  පමණය.
" මාමේ.. අපේ පන්තියේ කොල්ලෙක් මට කරදර කරනවා"
පාසැල නිමවී තවත් කොල්ලන් කීප දෙනෙක් සමඟ රණසිංහද එයි. මම සේන මාමාට රණසිංහ පෙන්වූයෙමි.
" හා.. උඹද මේ මහ කෙලි කාරයා..  උඹ ඕන එකෙකුට කපා ගනින්.. හැබැයි මගේ කොල්ලට  අත තිබ්බොත් මං උඹේ පයිය කපනවා  .. දැන ගනින්"
සේන මාමා ඔහුගේ කම්මුලට දෙකක් ගසා එලවා දැමීය.
ඉන්පසු මට රණසිංහගෙන් කරදරයක් නොවිනි.
එදා හවස එළවළු, හාල්, එළුමස් යනාදිය පිරුණු විශාල ප්‍රමාණයේ බඩු මල්ලක්ද රැගෙන සේන මාමා අපේ ගෙදර ආවේය.
ඔහු ආපසු ගිය වේලාව දැනීමේ අවශ්‍යතාවයක් මට නොවීය.
අපේ තාත්තා අලසයෙකි. සේන මාමා දක්ෂයෙකි. මට මුලින් ඔහු ගැන ගෞරවයක් ඇති විය. ඒත් තාත්තා ගෙදර නොඑන්නේ ඔහු නිසා බව මතක් වූ  විට සිතට  ආවේ කෝපයකි. පලි ගැනිමේ චේතනාවකි.

මුමටාස්ගේ රෝස ගල බලා ගැනීමට අප්නා දේශ් නැරඹුවෙමි. එහෙත් එක සමීප දර්ශනයකදී ඇගේ දෙපා වලට දැලක් වැනි ඇඳුමක් අන්දා ඇති බව පෙනුනි.
ගල් යනු අප මුලා කරන ඇස් බැන්දුම්ය. මහ බොරුවකි.
අ.පො.ස. සාමාන්‍ය පෙළ දක්වා උගත් හෝ සාමාන්‍ය පෙළ යාන්තමට සමත් අයට දේශපාලන අල්ලසක් ලෙස ගුරු පත්වීම් ලබා දුනි. මෙම ගුරුවර-වරියන් හැඳින්වුනේ ශිෂ්‍ය ගුරු යන නමිනි. උගැන්වීමට යොදවන ලද්දේ බාලාංශ පන්තිව්ලටය.
උන්ට ශිෂ්‍ය ගුරු කියනවාට වඩා ළමා ගුරුවරු කියන එක වඩාත් ගැලපේ. ඊට හේතුව ළමා මනස පිළිබඳව දැනුමක් හෝ අධ්‍යාපනයක් උන් එකෙකුටවත් නොතිබීමය.
පන්තියභාර (ශිෂ්‍ය) ගුරුවරිය එක් එක් ළමයා නැගිට්ටුවා නම- වයස- ගම- මවගේ නම- පියාගේ නම- රැකියාව විමසුවාය. ඒ වෙන මොනවාටවත් නොව ළමුන් වර්ග කිරීමටය.
මගේ මව රැකියාවක් නොකරයි. ඇය සමහරදාට අප රැගෙන යාමට පාසලට එන නිසා බොහෝ ගුරුවරියන් හඳුනයි. මම මගේ මව හෙදියක් -නර්ස් කෙනෙක්- යයි කීවෙමි. ඒ පොඩි උන්ගේ හැටිය.එවිට මගේ වයස අවුරුදු 6 කි. සමහරවිට "හෙදිය" මගේ හිතේ ඇඳී තිබුනු මා ආසා කළ චරිතයක් විය හැකිය. අනික කුඩා ළමුන් කොපමන බොරු කියනවාද?
මගේ  මව දුටු ගුරුවරිය "අරය නේද අම්මා?" යයි ඇසුවේ මා විශාල අපරාධයක් කල ගානටය.
ඊට අවුරුදු 25 කට පමණ පසුත් ඇයට එම සිද්ධිය මතක තිබිණි. 
කුඩා කල පමණක් නොව , ළමා කාලයේද , තරුණ කාලයේද මා කියා ඇති බොරු අප්‍රමාණය. මා හැමෝටම බොරුවක් කියා ඇත.
මට උපන් දිනයන් දෙකකි. එකක් නියම උපන් දිනය සහ අනෙක මිතුරන්ට කියා ඇති දිනය ලෙසටය. මා එසේ කීවේ ඇයිද කියන එක මට ප්‍රශ්නයකි.
මට සිටියේ සහෝදරියක් පමණි.එහෙත් මිතුරන්ට කීවේ මල්ලි කෙනෙකුත් ඉන්නා බවත් ඔහු දරුවන් නැති මාමා කෙනෙක් ළඟ හැදෙන බවත්ය. ඊට හේතු වූ කිසිම හේතුවක් මතකයට නො ඒ.
විවාහයේදීද මා බොරු කියා ඇත. ඒවා දන්නවා නම් මගේ මිනියවත් භාර නොගනු ඇත.
මිනිසාගේ පළමු ගුරුවරයා තම මවය. තිරිසන් සතුන්ගේ පවා. කතා කරන හැටි- ඇවිදින හැටි-පියාඹන හැටි කියා දෙන්නේ අම්මාය. 
මිනිසෙක්  උසාවියකදී වරදකරු විය. සිරගෙට යාමට පෙර මව මුණ ගැසීමට අවශ්‍ය බව කියා සිටියෙන් , ඊට අවසර ලදින් , තම මව  සිප ගන්නා මුවාවෙන් ඇගේ කණ සපා කෑවේය.
එදා මට නිසි දඬුවම් දුන්නා නම් අද මට මේ ඉරණම අත්වන්නේ නැතැයි ඔහු කියා සිටියේය.
මව තම දරුවා බිහි කරනවා මෙන්ම තම දරුවාට හොඳ නරකද කියා දෙයි.
හැම වරදකටම "උඹෙ අම්මට කියා" අම්මලාට විතරක් බැණ වදින්නේ හැම දේටම හේතුව අම්මා නිසාය.

මට ඇත්තේ විකෘති මනසකි

ගැහැණියක් අත-පත ගෑමට වඩා හෝ ඇයත් සමඟ කායිකව එක්වනවාට වඩා, ගැහැණියකගේ හෙළුව දෙස පියවි ඇසින් හෝ මනසින් බලා සිටීමට මා කැමතිය.
මට මුහුදු වෙරළ අසළ දෙමහල් නිවසක් ඇත.  නිවස පිටුපස පඩි පෙළ බැස ගිය විට පිහිනුම් තටාකයකි.  තටාකය අසල ඉතා කෙටි කළිසමක් ඇඳ ගත් මම බංකුවක දිගාවී අව්ව තපිමි. මට සමීපයෙන් වයසක ජෝඩුවකි. ඒ මගේ බිරිඳගේ දෙමාපියන්ය. ඔවුන් යමක් පානය කරමින් කතා බහක යෙදී සිටී.
ඉතා කෙටි දම් පාට බිකිනියකින් සැරසුනු මගේ බිරිය තටාකය දෙසට ඇවිද ගෙනවිත් වතුරට පනී. කීප වතාවක් එහා- මෙහා පිහිනන ඇය ගොඩට එයි. තනපටය ගලවා දමා උඩුකය නිරුවත්ව මා අසළ බංකුවේ වැතිරේ.
මේ  ළඟදී බැලූ ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපටයක ජවනිකාවකට මා අරූඪ වූ සැටියි.
මට කටුනායක කිට්ටුව වෙළඳ සමාගමක රැකියාවක් ලැබිණි.  කඳාන නගරයට කිට්ටුව නිවසක නතර වීමට සිදුවිය.  එම නිවසේ මාද ඇතුළුව පිරිමි තුන් දෙනෙක් හා කෙල්ලන් කීප දෙනෙකුද විය. නිවසට විදුලිය තිබුණත් නෑම සඳහා පැත්තක තිබූ ළිඳ වෙත යා යුතු විය.
නේවාසික කෙල්ලන් එතරම් හැඩ-වැඩ ඇති පිරුණු උන් නොවීය. මා සමඟ එකම කාමරයේ සිටි අනෙකාද  මා හා සම වයසේ මගේ ජාතියේම එකෙකි. ඌ ඉක්මණින්ම මා හා මිතුරු විය.
එකම ජාතියේ කුරුල්ලන් එකට පියාඹන බවට කතාවක් ඇත.
" ඒයි වරෙන් බලාපන් මේ හිලෙන්. බෝඩිමට අලුත් බඩුවක් ඇවිල්ලා"
කොට මහත කෙල්ලක් දිය නා සබන් උලමින් සිටී.
" මේ මොක්කුද බං. මං ඔයිට වඩා ලස්සන ගෑණු හෙළුවෙන් දැකල තියෙනවා"
කවදාද? කොහේද? ඒ කවුද?
මට උත්තර දිය නොහැක.
සතියකට වතාවක් ගෙදර ආ තාත්තා පසුව නෑවිත්ම සිටියේය. ඒ වෙනුවට මුදල් ටිකක් මනි ඕඩරයකින් එවයි. එයත් නොලද දවසක මම තාත්තා සොයා ගියෙමි.
" මට උඹ ගැන දුකයි.. ඒත් උඹත් අම්මගෙ පැත්තෙ. මට මීට වඩා කරන්න බැ. මම පුළුවන් විදියට සල්ලි එවන්නම්. මාත් ජීවත්වෙන්න එපායැ. ඉගෙන ගන්න බලාපන්"
අම්මා කෙතරම් නරක ගැහැණියක වුවද, එකම වේලක්වත් අප කුස ගින්නේ තබා නැත.

අම්මාගේ අවිවාහක මිතුරිය වූ පද්මිණීට කපුවෙකුගේ මාර්ගයෙන් මගුලක් ජෝඩු වී ඇත. මනාලයා තරුණ ග්‍රාම සේවකයෙකි. කළිසම්ද අඳී.
පද්මිණීගේ හොඳම මිතුරිය වූ අපේ අම්මාගේ සැමියා- මගේ තාත්තා, වයසක සරම්කාරයෙකි. අම්මාට පද්මිණී ගැන ඉරිසියාවක් හිතෙන්නට ඇත.
ඇය කෙසේ හෝ මනාල පාර්ශවයේ ලිපිනය හොයා ගෙන අපේ ගමේ කෙනෙක් ලියනා විදියට පද්මිණීගේ නොහොඳ කියා ලිපියක්ද , මනාලයාගේ ගමේ කෙනෙක් ලියනා විදියට මනාලයාගේ නොහොඳ කියා පද්මිණී ගේ නමටද ලිපි දෙකක් ලියා කවරවල බහා මුද්දර අලවා තැපැල් පෙට්ටියට දැමීමට මට භාර දුනි.
මම මගදී දෙකම  සීරුවෙන් ගලවා බැලුවෙමි.
සතියකට පමණ පසු පද්මිණී යක්ෂා වේශයෙන් අම්මා සොයා ආවාය. මා අතින් ලියුම් මාරුවී ඇත. ලියුම් ලීවේ අපේ අම්මා බව පද්මිණී හිතන්නට ඇත.
" පට්ට වේසි.. නාකියෙක් බැඳගෙන.. ගමේ ඉන්න හැම එකා එක්කම බුදියන වේසි.. තෝ මොකද මේ කරපු අවලං වැඩේ..තව ටික දවසකින් පුතත් තියා ගන්"
" අනේ පද්මිණී ලොකු වැරදීමක්..මම කළා නම් මේ පොඩි උන්ට හෙණ ගහන්න ඕන.."
මා හෙණ වදින විදිය දැන ගෙන සිටියේ නැත.
" ඔව්.. පුතත් එක්කකම බුදියපිය.. ඇයි යටි බඩේ තෙල් ගාව ගත්ත කියලත් කිව්වේ. පොඩි එකාට කියල"..
පද්මිණී මාතුළ කුකුසක් ඇතිකර පසු බැස ගියාය.

මට යමක් සිහිවෙයි.
මමත් නංගීත් අම්මා දෙපස නිදි. අම්මා වේදනාවකින් කෙඳිරි ගායි. නංගී සැප නින්දක.
"ඇයි අම්මේ?"
"මගෙ බඩ රිදෙනවා.. පුතාට පුළුවන්ද ඔය සිද්ධාර්තෙ ටික මගේ බඩේ ගාන්න.


මේ අවසන් කොටසට පෙර කොටස විය හැකිය.

මිදුලේ කොනක  හොර රහසේම උදෑසන පිපී තිබෙන බිම් මලක් මෙන් හිටි  හැටියේ බ්ලොග් අවකාශයට එක්වුනු මගේ වයස අවුරුදු 65 කි. මගේ අතීතය ගැන පැහැදිලි මතකයක් නැත. දැනට මතකයේ ඇති ඒවාත් , මා තරුණ කාලයේ කියැවූ නවකතාවක  හෝ මා නරඹා ඇති සිනමාපටයක  දුටු ඒවාවත්දෝයි සැකයක් ඇතිවේ.
දෑස් අභියස රෝස පාට තිරයක දිස් වන රූප මාලාවක් මතු වී පෙනී නොපෙනී යයි.
මෙලොව ජීවත්වීමට  ඇත්තේ තවත් මාස කීපයකි. ශරීරය පුරා පැතිරුණු පිළිකාවකින් වසර කීපයක් දුක් විඳි මම ජීවිතයේ අග භාගයට පැමිණ සිටිමි. පිළිකාවකින් ගොඩ ආ අය විරලය. මට ජීවත්වන්නට ආශාවක් හෝ වුවමණාවක් නැත.

අත-පය වාරු ඇති කළ මගේ කතාව , නවකතා පොතක් ලෙස එළි දක්වන්නට මහත් ආසාවක් විය.
"අන්කල්.. දැන් අය පොත් කියවනව අඩුයි. අපි බ්ලොග් එකක් පටන් ගමු" 
ඉඳ හිට මා බැලීමට එන, මට ඥාති පුත්‍රයෙකු වන ශ්‍රියාන් තරුණයා ගෙන ආ යෝජනාවකුයි ඒ.
ඔහු ආ විටෙක මා කියවන දේ සටහන් කර ගෙන පසුව එය ඔහුගේ ශෛලියෙන් කොම්පියුටරයට නගා මට පෙන්වයි.
ඔහු ලියන විලාශය ටිකක් වේගවත් මුත් මා එයට කැමතිය. වේගයෙන් කියා, ලියා මෙය අවසන් කර දැමිය යුතුය.
තව ටික කාලයයි. ඔහු ඔහු ලියන බ්ලොග් එක මට පෙන්වයි. තද දුඹුරු පැහැ පසුබිමක බොඳ උනු අකුරු රොත්තක් කඳුළු අතරින් මට පෙනේ.
එක කරුණක් මට සහතිකය. ඔහු ලියන අවසන් පිටුව ඔහුට පෙන්විය හැක්කේ ප්‍රාණය නිරුද්ධ වූ මාංශ ගොඩකටය.
එතෙක් හුස්ම ගනිමි.

ශ්‍රියාන් තරුණයා අවිවාහකය. මා නැවතී සිටින - නතර කර සිටින රෝහලට කිට්ටුව බැංකුවක සේවය කරයි. ඉඳ හිට පැමිණ පුළුන් කැබැල්ලකින් සිසිල් ජලය බිඳක් ගෙන් මගේ තොල් තෙත් කරයි. සමහරවිට කුඩා අයිස් කැටයක් දෙතොල මත තියයි. දිනක් හැර දිනක් කෙරෙන කරන්ට් ඇල්ලීම නිසා ස්නායු වියළී ඇත.
මගේ ලෙයින් ජනිත දියණියන් දෙදෙනෙකි. ඔවුන් මගේ බිරිඳ සමඟ ජීවත්වෙයි. තිදෙනා වරින් වර , මාරුවෙන් මාරුවට මා බැලීමට පැමිණ මට වඩා මා බලා ගන්නා මිනිසා සමඟ කතා කරයි.
බිරිඳ තල එළලුය. දියණියන් දෙදෙනා පැහැපත්ය. ආවේ කවුදැයි මට යාන්තමට පෙනේ.
තව කී දවසක් මෙලෙස එන්න වේදැයි ඔවුන් දින ගණිනවා විය යුතුය.
මා හොඳ පියෙකු වූවාද?
මා ආදර්ශමත් පියෙකු වූවාද?
වයස අවුරුදු 5 ක් වූ දියණිය පැදුරකින් ඔතා ඇය සෙල්ලම් කරමින් සිටි ප්ලාස්ටික් බැට් එක ගෙන ඇයට පහර දුන්නා මට මතකය.
"ඔය ළමයි මැරෙයි.." බිරිඳ කීවාය.
ඇයි මා මේ නොදරුවන්ට පහර දුන්නේ ?
සාලයේ , විසිත්ත කාමරයේ අලංකාරයට මා තැබූ යම් දෙයක් හවස මා එන විට වෙනත් පැත්තකට හරවා තිබෙනු දැකීම මෙලෙස පහර දීමකට හේතු වූ නොවටිනා කරුණක් විය.

සමහරවිට ඊ ළඟ කොටස  හෙට ....

දෙමාපියනි ඔබේ දරුවාට සවන් දෙන්න.

දසනායක සහ හේමරත්න ඔවුන්ගේ කල්ලියට මා ද බඳවා ගත්හ.
" මචං  අතේ ගහන කොට ඇඟ බලා ඉඳිද්දී වගේ කෙට්ටුවෙනවා. පපුව මැද වලක් තියෙන්නේ එහෙම උන්ගේ තමයි. හීනෙන් යන කොටත් ඇඟ කෙට්ටු වෙනවා"
ඉරිදා පුවත්පත් වල ස්වප්ණ  මෝචනය සඳහා ප්‍රතිකාර  කරන බව සඳහන් වන විශාල ප්‍රමාණයේ වෙළඳ දැන්වීම් ඇත. 
දෙමාපියනි, ලිංගිකත්වය පිළිබඳව ඔබේ දරුවා සමඟ විවෘතව සුහදව කතා කරන්න. නැතහොත් ඔබේ දරුවා වට පිටාවෙන් වැරදි දේ ඉගෙන ගනු ඇත.
මා ඉංග්‍රීසි විෂයයට දුර්වලය.  වාර විභාග වලදී ලකුණු 30 කට වඩා ගෙන නැත.  ගමේ පාසලේ ප්‍රාතමික අධ්‍යාපනය නිමා කොට නගරයේ මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයට ඇතුල් වූ පසු ඉන්ගිරිසිය පිළිබඳව මගේ අඩුපාඩු වැඩියෙන් දැනෙන්නට විය.
පිළිතුර වූයේ සෑම් සර්ය. 
සෑම් සර් දක්ෂයෙකි. පාසලේ ඉංග්‍රීසි ගුරුවරයාට වඩා ඔහු සිසුන් සමඟ සමීප වෙමින් විහිළු තහළු කරමින්, විටෙක වල් කතා කියමින් ඉන්ගිරිසිය අපට "පෙව්වා" කිව්වොතින් වඩා නිවැරදිය.
" සර්.. පෙරසම කියන්නේ මොකටද?"
විකට රංගන ශිල්පී බන්දු සමරසිංහ ගේ පෙනුම ඇති තරුණ හාදයෙක් සෑම් සර් ගෙන් ඇසුවෙ පන්තියට කෙල්ලන් පැමිණීමට පෙරය.
සෑම් සර්ගේ විග්‍රහයට අනුව පෙරසම පසු පසට  අදිමින් එය පිරිසිදු කර ගැනීමට මට සිදුවිය. "අර" කැසිල්ල ඇති වන්නේ ඒ වටා එකතුවන සුදු පැහැ අපද්‍රව්‍ය නිසාය. ඒවා යේ ඇත්තේ පුදුම ගඳකි.
පෙර සම හැකිතාක් දුරට පසු පසට ඇදී ගිය පසු මාගේ අවයවය සේන මාමාගේ එක මෙන් දිස්විය.
මා සේන මාමාගේ අවයව දැක්කේ කෙසේද කියා ඔබට දැන් පැනයකි.

අප කුඩා නිවසේ කාමර දෙකකි. සාලයක් සහ කුස්සියක්ද විය. එක කාමරයක ඇඳන් දෙකකි. එහි අම්මාත් නංගීත් ,මාත් තාත්තා ගෙදර ආදාට තාත්තාත් නිදා ගනිමු. අනෙක් කාමරය අත්තම්මාටය.
සමහරදාට අත්තම්මා ඇගේ තනියට මට හෝ නංගීට කතා කරයි.
"පලයං.. පලයං  එළියට.. එලියේ පැදුරක් දාල නිදා ගනින්. උඹ දැන් පොඩි එකෙක් නෙවි. අම්මට තුරුළු වෙන්නැතුව"
සාලයේ ඇති මේසය යට පැදුරක් එලා, අත්තම්මාගේ යාර 6 චීත්තයක් ගෙන මේස කකුල් වටා තිරයක් මෙන් ඇද මම මාගේ මාලිගය තනා ගනිමි.
එතුළ ඇත්තේ පැදුරක් , කොට්ටයක්, පරණ වෙසක් කාඩ් ගොන්නක්, කුඩා බුදු පිළිමයක් සහ සෙල්ලම් බඩු කීපයක් පමණි. මට එය තුල මහා ආරක්ෂාවක් දැනෙයි.
" මගේම සේන.. පුළුවන් නම් අද රෑට එන්න. අම්මත් අද ගෙදර නෑ.. ඔන්න මං බලන් ඉන්නවා" 
මාලා විසින් සේනට ලියන ලද කෙටි ලිපිය සේන වෙත රැගෙන යාමට පෙර මවිසින් කියවන ලදී.
කාමරයේ කොනක පරණ තාලයේ කණ්ණාඩි මේසයකි.  එය පිටු පස මා වැනි කුඩා එකෙකුට පහසුවෙන් සැඟවී සිටිය හැකිය.  ඉදිරියටත් පසු පසටත් හැරවිය හැකි මූණ බලන කණ්ණාඩිය මදක් ඉස්සූ විට ඒ අතර හිඩැසෙන් අම්මාත් නංගීත් නිදියන ඇඳ හොඳින් පෙනේ.
රාත්‍රී 9 ට පමණ සේන මාමා ආවේය. නංගී සැප නින්දේය. කෙඳිරිගෑම්, සිප ගැනීම් වැලක් සිදු විය. සේන මාමාගේ සිරුර මත අම්මා වැතිරුනාය. කණ්ණාඩිය තවත් ටිකක් ඉස්සරහට නැවීමට සිදුවිය. වියළි පිදුරු ගස් කීපයක් වැනි යමක් මගේ අතට ස්පර්ශවිය.
සැනෙකින් විශාල සුදු පැහැ  බිත්තරයක් බඩ බැඳ ගත් මකුළුවෙක් මගේ අත දිග දුවන්නට විය. මකුළුවන්ට මා කවදත් බයය. බයට වඩා ඇත්තේ පිළිකුළකි.
මට කෑ ගැසිනි.
"මොනවද හොරෙන් බලන්න තියෙන්නේ.. මෙහාවට වරෙන් කාළකණ්ණියා.." අම්මාගේ ඇඟේ කිසිවක් නොවීය. ඇයට ඒගැන වගේ වගක් නැත. ඈ මා සිටි තැනින් එළියට ඇද අරන් ඇඳේ වාඩි කරවීය. සේන මාමා යන්නට ලෑස්ති විය.
" අනේ  සේන යන්න නං එපා. මාව අවුස්සල තියල"
"පිස්සුද .. මේ ළමය බලන් ඉන්නවා"
සේන මාමා යන්නට ගියේය. මගේ ඇඟ ගැහෙයි. වෙවුලයි. නැවතත් අර අප්‍රියජනක මකුලුවා සිහිවෙයි. අම්මා මා අභියස ඉන්නා ආකාරය දැක දෙතොල් සැලෙයි.
"පල මේසෙ අස්සට"
අම්මා මා එළියට තල්ලු කර  ඇතුළෙන් දොර වසා ගත්තාය.
කුඩා මගේ හිසට මේවා බර වැඩිය.


මා දුර්වලයෙකි

උපතින්ම මා දුර්වලයෙකි. මගේ පියාගේ අලස, කුසීත, බයාදු ජාන මා තුලට අඩු නැතිවම සම්ප්‍රේෂණය වී ඇත. උපන් ගෙයි ගති වෙනස් කළ නොහැක.
මගේ සම වයසේ මිතුරන් වූ චන්ද්‍රතිලක-ප්‍රේමරත්න- රණවීර ශරීර ප්‍රමාණයෙන්ද මට සමානය. එහෙත් උන් හැම එකාටම පිට්ටනියේ මෙහා කෙළවරේ සිට එහා කෙළවරට බෝලය විසි කළ හැක. මා කෙතරම් වීරිය කළත්  බෝලයක් හෝ ගල් කැටයක් එතරම්  දුරකට විසි කළ නොහැකි විය. මගේ දෑත් වල මාංශ පේශි දුර්වල යැයි ම විසින්ම නිගමනය කරන ලදී.
අනික් උන් හැම එකාටම එල්ලය බලා ගලක් ගසා අඹ ගෙඩියක්- සාදික්කා ගෙඩියක් කඩා ගැනීමට පුළුවන් විය. මා දුබලයෙකු බැව් දන්නා අනික් උන් මා හා රණ්ඩුවට නො එයි. "කැඳයා" , ගෑණි"  , "ළමිස්සි" මට  තිබූ අන්වර්ත නාමයන්ය.
නංගී , බීමට දිය ගෙන ඒමට අනික් කෙල්ලන් හා මද දුරින් පිහිටි පිං ළිඳට යයි. නංගී ඉන් එක කෙල්ලක් හා රංඩුවකට පැටලී ඇත.  නංගී අනිකිය බිම පෙරළා පහර දී ඇත. අම්මාට මෙය ප්‍රීතිමත් ආරංචියක් වුවද මට අසුබ ආරංචියක් විය.
"උඹ වගෙ කැඳයෙක් නෙවේ නංගී.. දැක්කද.."
තාත්තා ගෙදර ආ හැම දිනකම අප ගෙදර රණ්ඩුවකි. ඊට හේතු වූ කාරණා සෑහෙන කලක් යන තුරුම මට ගැටළුවක් විය. අම්මා කමලාය. සේන මාමා ජයසේනය. "මගේම සේන " කියා අම්මා විසින් ලියන ලද ලියුම්ද , ඊට පිළිතුරු වශයෙන් "මගේ සුදු මාලා" කියා ලියන ලද ලියුම්ද එකිනෙකා වෙත හුවමාරු කළේ මා ය. ජයසේන - සේන විය. කමලා - මාලා විය. අතරමගදී ලියුම් දෙකම කඩා බලා මම මගේ ලපටි සිත කුරුවල් කර ගතිමි.
සේන මාමා මුස්ලිම් හෝටලයෙන් බාබත් සමඟ ඉඳි ආප්ප අරන් දෙන්නේ මීට  හිලව්වටය.
සේන මාමා විසින් ලියන ලද ලිපියක් කොට්ටය යට තිබී තාත්තාට අසු විය.
දෙදෙනා අතර වාග් ප්‍රහාරය සැනෙකින් ගුටි ප්‍රහාරයක් විය. නංගී ඇඬීමට පටන් ගත් අතර මා කිසිවක් සිතා ගත නොහැකිව දෙදෙනා ගෙන්ම විසිවන වචන අහුලා ගනිමින් සිටියෙමි.
අම්මා තාත්තාගේ කොන්ද හරහා එල්ල කළ පහරකින් තාත්තා වාරු නැතිව බිම ඇද වැටිනි. තමන්ට වඩා දෙගුණයක් වයස කෙනෙකුට එහෙම පහර දිය හැකිද? විශේෂයෙන් ගැහැණියකට.
ගැහැණියකගේ එකම ආයුධය විය යුත්තේ " කඳුළ" බව අම්මා හංගා ගෙන කියවන පොතකම මා දැක ඇත.
අම්මා විවාහ වන විට වයස 20 කි. තාත්තාට 40 කි. පරතරය 20 කි. අම්මාට 30 වන විට තාත්තාට 50 කි. පරතරය එකම උනාට ගැහැණියකට එම වෙනස  වැඩියෙන් දැනෙනවා වන්නට පුළුවන.
මාතලන් චිත්‍රපටියේ දුෂ්ට රජතුමා තම පියාට පහර දුන් නිසා ඉන් කෝප වන ක්ලැරිස් ද සිල්වා , " මා ඔබ ලවා මගෙ කුසෙන්ම දරුවෙක් ලබා ගෙන ඔහු ලවා ඔබට පහර දෙනවා" යයි දිවුරුවාය.
එවැනිම කතාවක් අම්මාගෙන් ද පිටවූයේ මෙවන් රණ්ඩුවකදීය.
"හිටපිය බලන්ට.. උඹේ පුතාට කියලම කර ගන්නවා"...